وقتی که نم نم بارون از روزهای رفته می گه وقتی که قطره اشکی از دلی شکسته می گه وقتی بوی خاک کوچه شوق کودکی میاره وقتی باد سرد پائیز تو رو یاد من میاره به خودم می گم که به عمرم چی گذشت چی برام مونده به جزء یه سرگذشت
***
دیگه این شهر غریبه دیگه این کوچهء خلوت چیزی یادم نمیاره جز غم و نکبت و غربت نه روزام داره یه خورشید نه شبام داره یه ستاره توی عمر تیره روزا روز و شب فرقی نداره چه گذشت؟ چه گذشت؟ چه گذشت؟ حالا هر وقت که می بینم رفته مهر چی که عزیزه ...!!
وقتی حتی خاطراتم دیگه از من می گریزه به خودم می گم که به عمرم چه گذشت ؟ چی برام مونده به جزء یه سرگذشت؟ ------------------ ----------------- ب
ـــه نـــــام خـــــــدا خــــــالق انــــــسان .
به نـــــــام انـــــــسان خــــــالق غــــــــم ها . به نـــــــام غــــــــم ها به وجــــــود اورنـــده ی اشــــك ها .
به نــــــام اشــــك تســــــكین دهــــنده ی قــــلب .
به نـــــــام قــــلب ایـــــجاد گــــــر عــــشق و به نـــــــام عـــــــشق زیـــــــباترین خـــــــطای انـــــــــسان
----------------
عشـــــق را وارد کــــــلام کنیــم ، تا به هـــــر عــــابری ســلام کنیـــــم و به هـــــر چــــــهره ای که تـــبسم داشــــــت ، مـــا به آن چــــــهره احــــــــترام کــــــنیم ...
زنــــــدگی در ســــــلام و پاســــــــخ است ، عمــــــر را صـــــــرف این پیـــــــام کــــنیم ... عـــــابری شـــــــاید عاشـــــــقی باشــــــد پـــــــس به هــــر عابـــــــری ســــــلام کــــــــــنیم ---------------
تو اگـــر می دانســـتی چــــه ســــخت اســـت و چـــه درد آلــــود خـــنجر از دســـت عزیـــزان خـــوردن هیـــچ گاه نمـــی پرسیدی ؟ کـــه ای دوســــت چرا غمگینی!!!
--------------
قفــس داران ســکوتم را شـــــکستند... دل دائـــــم صــــــبورم را شـــــکستند... به جــرم پا بـه پای عشــق رفـــــتن ... پـــرو بـــال عبــــــورم را شـــــکستند... مـــــرا از خلــــوتم بیـرون کشـــــیدند ... چه بی پروا حضــــورم را شــکستند ... تمـــــنا در نگــــاهم مــــوج مــی زد ... ولـــــی رویــــای دورم را شــــکستند... ------------- عاشــقی را شـــرط اول نالــــه و فـــریاد نـــیست تا کسـی از جان شـــیرین نگـــذرد فرهــاد نیست عــــــاشقی مقـــــدور هــــــر عیــــــاش نیـــست غـــــم کشـــــیدن صــــنعت نقــــــاش نــیــــست ------------ - انــــــــسان محــــــکوم به زیــــــستن ... گــــــل محــــــــکوم به پرپر شـــــدن ... شــــــمع محــــــــکوم به گریــــستن ... ســــــکوت محـــــکوم به تـــــــنهایی ... و قـــلب با تمام صفا و صـــمیمیتش ...
** محــــکوم به شــــکسته شــــدن **
----------- غربــــت دیریـــــــنه ام را با تو قســـــمت میـــــــكنم تا ابـــــــد با درد و رنـــــــج خویـــــــش خـــــلوت میـــكنم رفتــــی و با رفــــتنت كــــاخ دلــــم ویـــــرانه شــــد مــــن در ایــــن ویــــرانه هـــا احســــاس غربــــت میــــكنم .. ---------- محــــبت را وقـــتی دیدم کــه کودکــی در دفتـــرش خورشیـد را سیــــــاه کشیـــــد تا پـــدر کارگــــرش در آفتـــاب نســـوزد ..
---------
زندگـــــــی زیـــــــباست زشــــــتی هــــای آن تقصیر ماست ! آنـــــــچه نا زیــــــباست آن تدبـــــــیر مـــــاست زنــــــــدگی آب روان اســــــت ، روان میـــــــگذرد هر چــــــه تــــــقدیر مـــــنو توست همــــان مـــــــیگذرد --------
یاد گــــرفتم کــه عشـــق با تـــمام عظــــمتش 3-2 مـــاه بـــیشتر زنــده نـــیست ،
یاد گرفـــتم کــه عـــشق یعـــنی فاصــــله و فاصــــله یــعنی 2 خــط مـــوازی کــه هـــیچگاه به هــم نمـــی رسند ، یاد گرفـــتم در عشــق هیچـــکس به انـــدازه خـــودت وفـــادار نیــــست و یـــاد گرفــــتم هـــر چــه عاشـــق تری ، تنــــــــهاتری
------
به دلــــــداران ســـــــپردن کـــــــارهر دلـــــــدار نــیست. مــــن به تـــــو جــــــان می ســـــــپارم دل که قــــابل دار نــــــیست ----- چه خوش است دست از جهان شستن دنیا را سه طلاقه کردن و از همه قید و بند اسارت حیات آزاد شدن بدون بیم و امید علیه ستمگران جنگیدن پرچم حق را در صحنه خطر و مرگ برافراشتن به همه طاغوت ها نه گفتن با سرور و غرور به استقبال شهادت رفتن جایی که انسان دیگر مصلحتی ندارد تا حق را برای آن کتمان نماید .
آنجا حق و عدل همچون خورشید میتابد و همه قدرت ها و حتی قداست ها فرو میریزند و هیچ کس جز خدا فقط خدا سلطنت نخواهد داشت --- گفتم بمان بهر خدا... گفتی خداخافظ گفتم ببر با خود مرا... گفتی خداحافظ گفتم تو از من در مسیرِ روشن ِ پیوند آخر چه دیدی جز وفا ... گفتی خداحافظ گفتم نمی خواهی مرا؟!
باشد.. نخواه.. اما ایکاش می گفتی چرا... گفتی خداخافظ گفتم برو! باشد! خدا یارت... به دیدارت می آیم .. اما کی؟ کجا؟ گفتی خداخافظ ای وای از دلبستگی.. ای داد از عادت... معتاد خود کردی مرا.. گفتی خداحافظ -- من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم بر لب کلبه ی محصور وجود، من در این خلوت خاموش سکوت، اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم اگر از هجر تو آهی نکشم، تک و تنها، می شکنم به خدا می شکنم
کاش بودی تا دلم تنها نبود تا اسیر غصه ی فردا نبود کاش بودی تا برای قلب من زندگی این گونه بی معنا نبود کاش بودی تا لبان سرد من بی خبر از موج و از دریا نبود ز غم کسی اسیرم که خودش خبر ندارد عجب از محبت من که در او اثر ندارد غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد :
دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد راهی نمونده ، نازنین ! باید به دریا بزنیم ! باید از این خوابِ بلند ، یه پُل به رؤیا بزنیم ! راهی نمونده نازنین ! راهِ ستاره سَد شده ! تو امتحانِ سادگی ، قلبِ منُ تو رَد شده ! راهی نمونده باید از بغضِ ترانه بگذریم ! غصه نخور ! ما دوتا از سایهها آفتابیتریم ! راهی نمونده ، رفتنت آخرِ قصهی منه ! اما چراغِ یادِ تو ، تو شبِ قصه روشنه ! خاتونِ خط خوردهی من ! نبضِ غزل رُ زنده کن ! دوباره تو بازیِ دل ، بغضِ منُ برَنده کن ! خاتونِ خط خوردهی من ! اوجِ صدای من کجاست ؟
حروفِ پاک اسمِ تو ، کجای این ترانههاس ؟ با هم کلیدِ نقره رُ تو کوچه پیدا میکنیم ! واژهی زندهگی رُ با ترانه معنا میکنیم ! خاطرههای خفته رُ دوباره بیدار میکنیم ! عشقُ تو هر ترانهیی صد دفه تکرار میکنیم ! هنوزم نبضِ غزل نبضِ قدمهای منه ! هنوزم قلبِ ترانه توی سینهم میزنه ! نازنین ! خسته نشو !
تو آینه میرسیم به هم ، طپشِ ترانهها فاصلهها رُ میشکنه ! چه قدر حقیرند مردمانی که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه ارادهی دوست نداشتن ، نه لیاقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن،
با این حال مدام شعر عاشقانه میخوانند تكیه به شونهام نكن من از تو افتاده ترم*ما كه بهم نمی رسیم بسه دیگه بزار برم*كی گفته كه به جرم عشق یه عمری پریرت كنم*حیف تو نیست قفس چادر غم سرت كنم *من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها*نه بنده حلقه به گوش نه لایق ستایشم نه قابل نوازشم*فقط بدون تا عمر دارم دوست دارم دلتنگیهاتو بردار به روی قلبم بذار تكیه بده به شونه ام تو این مسیر دشوار اگه منو نمیخواهی حرف دلم رو گوش كن فقط برای یكبار بعدش خدانگهدار تنهایی خیلی سخته وقتی چشام به راهه وقتی كه شب سیاهه وقتی بدون ماهِ تنهایی خیلی تلخه وقتی كه بی تو هستم تنها میمونه دستم با این دل شكستم دلتنگی هامو بردار پیش خودت نگه دار هر وقت كه تنها شدی منو به یادت بیار داری میری نمیخوام وقت تو رو بگیرم این حرف آخر من دوستت دارم عزیزم برای خریدن عشق هر کس هرچه داشت آورد دیوانه هیچ نداشت و گریست
(گمان کردندچون هیچ ندارد می گرید.) اما هیچکس ندانست که قیمت عشق اشکست و قیمت اشک عشق چند تا دوسم داری ؟ همیشه وقتی یکی ازم می پرسید چند تا دوسم داری یه عدد بزرگ میگفتم... ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری گفتم :
یکی !!! میدونی چرا ؟چون قوی ترین و بزرگترین عددیه که میشناسم ... دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین ؟ ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا یکیه ... مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ... پس اینو بدون از الان و تا همیشه :
یکی دوست دارم با ورم نمیشه دستات تویه دست من نباشه رو درو دیوار خونه گرد تنهایی مونده باشه تو همونی كه میگفتی تو دنیا هیچكی مثل من پیدا نمیشه تو همونی كه میگفتی قلبم ماله تو باشه واسه همیشه باورم نمیشه كه چشمات بره ماله دیگرون شه با غریبه آشنا باشه با غریبه مهربون شه با اومید این که با تو باشم ;;;;;;;;;;;;
نون و پنیر و چایی قصه آشنایی الهی یاد نگیری هرگز تو بی وفایی روی گلایه نرگس با یه مداد قرمز هزار دفعه نوشتم زندگی بی تو هرگز
